londyn

mniej słoneczny niż za pierwszym razem,
bardziej deszczowy, ale i bliższy sercu

rano zaspani wyszliśmy na dworcu victorii
z autobusu który nocą przewiózł nas szybko przez cały kraj.
około 7 zjedliśmy w parku (tak, tym największym) jeszcze-szkockie-kanapki
a jeszcze przed 8 staliśmy już na wielkich schodach victorii i alberta.

i tak oto połowę ostatniego dnia naszej wycieczki postanowiliśmy poświecić panu bowie('mu).
nigdy nie czułam się jego wielką fanką, ale jest niezaprzeczalnie fascynującą postacią.
wystawa mu poświęcona była nie mniej zachwycająca, w całym swoim ogromnym przepychu.
dziesiątki kostiumów, setki notatek i szkiców.  i klucze do jego berlińskiego mieszkania,
które tak bardzo mnie zachwyciły.
mnóstwo minut spędzonych na przyglądanie się całej tej historii,
a później już tylko koncerty i koncerty. bo w sali z ogromnymi ekranami,
z dźwiękiem zmieniającym się wraz z przemierzanymi krokami, możnaby siedzieć godzinami.

krótko - najlepiej przygotowana wystawa jaką kiedykolwiek widziałam.
zdecydowanie warto było przesiedzieć w deszczu dwie poranne godziny
czekając na bilety.

druga cześć dnia to nieplanowany spacer po shoreditch.
przypadkowe ulice, tajemnicze ogrody, małe sklepy.
już prawie bez zdjęć, ostatnie klisze zużyte,
cyfrowe karty pełne. znak, że czas wracac.

i tak jakoś w tej deszczowej, spokojnej aurze
londyn wydał się dużo bardziej prawdziwy,
dużo bardziej pociągający. jednak

kendal, windermere, ambleside

mam wrażenie, że nawet moje zdjęcia ukazują lake district 
jako spokojną, uroczą krainę, w której można odpoczywać tygodniami.
cóż. gdybym mogła planować raz jeszcze, pewnie wybralibyśmy się jednak w inne strony.
mimo, że nie ma ich na moich zdjęciach, było tam Mnóstwo turystów.
na oko - dwie dość skrajne grupy, mnóstwo lokalnych oraz azjatyckich zwiedzających.
ci drudzy możliwe, że tak jak my - zwabieni ładnymi przewodnikami.

dodatkowo nadal trwała seria zadziwiająco upalnych dni,
więc brytyjczycy tym bardziej zjeżdżali się nad jeziora.
niestety trudno było zza nich wszystkich dostrzec urok np windermere
a nie mieliśmy już czasu żeby wybrać się w mniej popularne miejsca.


as you can probably see, the lake district seems like a charming place. 
well..., it was, but unfortunately very few places were not terribly crowded. 
we did not have much time to travel further than windermere and ambleside
and with such a fantastic weather - there were just too many tourist there.
luckily it was much calmer around kendal, 
where we had some nice afternoon walks

Heptonstall.
miasteczko tuż obok, lub tuż nad, hebden bridge.
warto się tam przespacerować niezwykle stromą ścieżką,
chociażby dla pięknych widoków okolicy.

są kościoły, cmentarze, ruiny,
jest też cisza i spokój, mnóstwo wąskich uliczek.
są też puste butelki po mleku,
wyczekujące pod drzwiami domów.
i puby, i quizy,
i tysiące bardzo towarzyskich kotów.

i oczywiście mnóstwo ścieżek między polami.
bo anglia aż się prosi, żeby zwiedzać ją pieszo.

Manchester.
to chyba byłoby dobre miasto do zamieszkania na jakiś czas.
choć właściwie myślę tak o wielu brytyjskich miejscach,
chyba głównie dlatego że nie wiemy jak wyglądają podczas deszczu.

W Manchesterze spędziliśmy tylko niecałą dobę, ale zdążył zachęcić do powrotu.
był  bardzo dobrym miejscem na odpoczynek po londynie.
z bardzo przyjaznymi ludźmi,
mnóstwem miejsc z dobrym piwem
i niesamowitą biblioteką.


och manchester. 
not even 24 hours, but we truly loved it. 
lots of fun, lots of ales, lots of ciders, 
and a visit in a most beautiful library i've seen. 

okazało się, że miałam rację i na brytyjskie wyspy można dostać się bez samolotu całkiem bezboleśnie.
byłam zachwycona już w Amsterdamie, gdy niezwykle uprzejmi kierowcy autokaru przywitali nas
wspaniałym brytyjskim akcentem. kilka godzin snu później przenieśliśmy się na prom,
zawiedzeni, że z racji zamieszkania w unii celnicy nie zadali nam serii ciekawych pytań.
o 4 rano ciężko jest już zasnąć, więc ta cześć trasy była najbardziej męcząca
ale dla widoku białych klifów w Dover o było warto.

później pierwsze zmiany, wydawałoby się, że uczucie towarzyszące jeździe samochodem
po złej stronie będzie najtrudniejsze do przezwyciężenia, niestety,
bezpiecznie przechodzenie przez ulicę okazało się dużo trudniejszym wyzwaniem.

zakochałam się w południowych przedmieściach,
przynajmniej widzianych z okien przemykającego autobusu.
w centrum okazało się, że wszystko to, z czego londyn słynie,
rzeczywiście istnieje. są i busy, i taksówki, koła i zegary.
okazało się także, że pracownicy dworca kolejowego są niezwykle mili
i potrafią idealnie wytłumaczyć całkiem skomplikowany system oyster'owych kart.
na tym etapie uświadomiłam też sobie w jakim wielkim błędzie byłam
oskarżając sztokholm o niesłychanie drogi transport publiczny.

późniejsze godziny, a właściwie całe dwa dni, minęły w szalonym tempie
zdążyliśmy pokrążyć trochę zagubieni w centrum, które zupełnie mi się nie spodobało,
zdążyliśmy też spędzić mnóstwo czasu w metrze, znaleźć kilka miłych parków i księgarni,
uciec na dalekie przedmieścia, przespacerować się po wieczornym camden
wypić pimmsa, dużo cydrów i złapac jeszcze więcej opalenizny.

po tych dwóch dniach, byłam bardziej sfrustrowana niż zachwycona.
bardziej pozytywne odczucia miały przyjść, o dziwo, miesiąc później
gdy zamiast słońca, przywitały nas chmury i deszcz,
a londyn pokazał nam swoją dużo przyjaźniejszą stronę.



well, i've finally got to london, just as i wanted, without a plane
the weather was perfect,and somehow i did not like it, 
the city was just too hectic 
and although i loved the suburbs, 
i got just frustrated wandering around city centre

fortunately my feelings changed a bit a month later
when london showed us its real, rainy face